Speelgoedhond

Nog steeds als ik wegga doe ik McK in haar bench. De voorkant van het huis komt uit in een historische poort: de Spinozapoort. Er worden groepen toeristen door de poort geleid. Het is een heel oud poortje, rond 1600 en Spinoza heeft in ons huis gewoond en gebruikte deze poort als in- en uitgang. Later heeft hij in een ander huis gewoond dat ook uitkomt in de Spinozapoort en dat nu bekend staat als het “Spinozahuis”.

Het komt dan ook regelmatig voor dat zo’n groep mensen bij ons voor het raam blijft staan om uitleg te krijgen. En daar moet McK niets van hebben: “hup, weg bij dat raam, ga lekker bij je eigen moeder naar binnen staan loeren, vooruit, weg, weg…….” En dat gaat dan natuurlijk gepaard met een schel gekef.

Als ik thuis ben kan ik dat wel in de hand houden maar ik vrees als ik weg ben dat McK zich lekker gek laat maken en dat dat een gewoonte wordt. Vandaar die bench.

Maar als ik thuiskom en de bench opendoe is het feest. Ze vliegt dan meteen op een piepspeeltje af en begint allerlei gekke sprongetjes te maken, grommend met het speeltje in haar bek. Ik doe dat dan ook, niet zo’n speeltje in mijn mond, dat nog net niet, maar ik maak ook wel dolle pasjes en spreek haar in het chinees toe, dat in plaats van het grommen want dat is niet goed voor mijn keel. McK stelt dat zeer op prijs en is dan allerschattigst om te zien. Zo’n vierkant houten speelgoedhondje met
oortjes die als ze een luchtsprongetje maakt recht overeind staan. Dat houden we een paar minuten vol en dan gaan we ieder weer ons eigen gang.

Volgens mij zegt de gids tegen de toeristen:  “Hier woont een
absoluut gestoorde vrouw. Ze spreekt Chinees met haar hond en ze dansen samen de kamer rond. Met een beetje geluk kunnen we haar zien.”

Zouden mijn oren ook overeind
vliegen als ik sprongetjes maak?

 

Den Haag, 11-3-11