Mag ik me even voorstellen: McKiffy

Er is (ahum) mij gevraagd om  even een aardig stukje te schrijven voor de nieuwe site van Werner en Jacobine.

Ik ben een Lakeland Terrier van 1 jaar oud. Ongeveer tien maanden geleden ben ik bij Paul en Maria ingetrokken. Ik zocht een huis, zij kwamen langs en ik vond ze wel ggrrappig. Dus ben ik met ze meegegaan. En ik moet zeggen: het valt niet tegen. Er zijn een paar vervelende dingen: dat ik de enige hond in huis ben (maar eerlijk gezegd heeft dat ook vele voordelen) en dat er geen kat is. Een kat kun je africhten om lekkere dingen die op het aanrecht liggen naar beneden te gooien en je kunt een kat overal de schuld van geven. Maar het is niet anders dus ik doe nu springoefeningen zodat ik zelf op dat aanrecht kan komen.

Ik woon in Den Haag – het oude centrum. Het is daar enorm druk en daarom moet ik altijd aan mijn donkerbruine-leren-riem-met-terrier-hondjes-op-de-halsband lopen. Meer heb ik niet aan.

Als ik mezelf zou moeten beschrijven zou ik dat als volgt doen: een uitgesproken knap voorkomen. Het is net of ik een pakje aan heb van cocosmat met een zwart dekje. Ik ben fijntjes gebouwd, heb een verblindend wit, scharend gebit, een diepzwarte neus, hoog op de benen, mooie voeten en volgens de kenners zijn mijn ogen JE VAN HET! En dan
natuurlijk mijn snoezige kleine flapoortjes en mijn vrolijk gedragen staart.
Omdat ik elke dag sport zijn mijn spieren goed ontwikkeld en zie ik er uit als een body builder.

Ik ben een kleine eter want ik moet op mijn figuur blijven letten. Maria vindt dat onzin en zegt dat ik goed moet eten. Als ik mijn bakjes niet leeg eet krijg ik ook geen hondenkoekjes. Nou, dan niet.

Mijn karakter is bescheiden, zorgeloos en zonnig. Ik heb een goed ontwikkeld stemgeluid, countertenor, en kan erg hard gggrrommen. Mensen denken dan dat ik boos of vals ben en dat is soms erg komisch. Vooral als ik er dan ook nog mijn perfect onderhouden tanden bij laat zien. Maria trekt zich er helemaal niets van aan dus aan haar is het
niet besteed.

Ik hou er van om elke dag een uurtje naar het bos te gaan. Ik laat me er heen fietsen door Maria of we gaan met de tram en soms met de auto. Ik had natuurlijk liever gehad dat het bos om de hoek was maar ik heb me er bij neer gelegd.                                                                                       Sinds ik in Den Haag woon heb ik veel vrienden gemaakt waar ik mee kan spelen. Zowel grote als kleine. Gisteren nog maakte ik kennis met een Welsh Terrier. Mijn formaat ongeveer en die begreep precies hoe ik het wilde: Lekker wild samen rennen, beetje bijten, door het water plonzen en vooral niet luisteren toen we geroepen werden. Ik zei tegen haar: “net doen alsof je niets hoort, de andere kant uitrennen.” Kijk,
dat vind ik dan leuk.

Mijn absoluut favoriete hond is Spitfire. Dat is mijn grote voorbeeld. Als ik voor het raam lig te soezen bedenk ik vaak hoe leuk het is dat ik net een miniatuur Spitfire ben. En natuurlijk plaats twee voor teckel Sien. Daar wandel ik vaak mee. Sien was in het begin een ouwe saaie hond maar die heb ik op weten te voeden. We rennen en spelen nu samen. Maar mijn hartsvriendin is toch wel Bambie. Bambie is een Beagle en ook erg knap om te zien.

Paul en Maria zijn ok maar…..ze kunnen heel streng zijn en dat slaat natuurlijk nergens op. Toch gaat ook dat beter want ik hoor ze steeds minder “NEE” roepen. Ja jongens, dat is gewoon een kwestie van opvoeden.

Mijn naam is zoals ik al zei McKiffy. Ja, hoe krijg je het verzonnen. De naam op mijn stamboom was Halida en dan mijn familienamen nog natuurlijk, maar dat vind ik burgerlijk om die te noemen dus: Halida. Paul, Maria, Chrispijn, Jacobine en Werner vonden die naam niet bij me passen en toen stelde Chrispijn McKiffy voor. Ze besloten dat ze me voorlopig zo zouden noemen en dan ondertussen een beter passende naam verzinnen (en wat dat betekent weet ik eerlijk gezegd niet). Maria noemt me soms dagenlang Teddy of Keesje of Jan en dat baart me zorgen. Zou ze mijn naam niet meer weten? Zou ze vergeetachtig worden? Ik luister dan maar want ik vind het sneu om haar op die vergeetachtigheid te wijzen.

Wil je meer over me weten dan kun je de stukjes lezen die Maria over me schrijft. Zelf heb ik daar de tijd niet voor (ik moet soezen, blaffen, graven, wandelen, sporten) behalve dan deze ene, speciale keer.

Was getekend: McK                                                                               Den Haag, 3-9-10