Hondengeluk

Het is geloof ik al zes weken geleden dat McK voor het laatst in de Kloostertuin heeft gespeeld. De tijd vliegt, maar natuurlijk niet als je een hond bent met een zere poot. Al die tijd voorzichtig over straat gehinkt en toen het wat beter ging naar het bos. Kwartier, twintig minuten enz. enz.

Maar…. Afgelopen week had ze niet één keer gehinkt dus vandaag (ijzige koude wind) dacht ik: we proberen het en anders ben ik zo weer weg.

McK ging iedereen begroeten, door het dolle, hallo jongens, ik ben er weer. Maar er was iets veranderd. Grote vriendin Bonnie (duitse herder van 9,5 maand en als een paard zo groot) reageerde nogal lauw. Die had inmiddels een andere passie opgevat: ballen. En daar kan McK toch zo kwaad om worden. Honden die met ballen spelen, om gek van te worden. Dan begint ze te brullen van: halo, halo, ik sta hier, kom gvd met mij spelen, hoooooooonnnnnd.

Dus ging de hypocriet weer met Bambie spelen, haar eerste liefde in de tuin. En dat is het aardige van honden die zijn niet beledigd, die nemen het gewoon zoals het is. OK, leuk McK, dan gaan wij toch spelen. Maar morgen, als Bonnie wel met haar wil spelen laat McK Bambie in één klap vallen. En dan dat snuitje van Bambie. Als ik McK was zou ik daar niet tegen kunnen. Maar ja, McK is McK, een opportunist tot in het puntje van haar staart.

Den Haag, 21-2-11