Hondenborrel

Ik had de groep honden/mensen waarmee McK en ik een paar keer per week wandelen uitgenodigd voor een borrel. Op 3 mei was het dan zover. We hadden om halfzes bij ons thuis afgesproken en prompt halfzes ging de bel. Ik had handenvol pensstaafjes in de lange gang uitgestrooid. Verder stonden er bakken met speelgoed van McK en ook daarin
zaten allerlei botten verstopt.                                                                  McK was zeer verheugd. Normaal vindt ze het al leuk als de bel gaat: spannend maar dit had ze natuurlijk nog nooit meegemaakt. Bezoek voor haar. Verheugd danste ze naar binnen: kom jongens, hier woon ik, hier is mijn speelgoed, pak maar, hier is mijn bench, hier is mijn hondentroon en hier liggen botten. De honden stortten zich op de botten en McK deed vlijtig mee. Er stonden enorme bakken water en af en toe dompelde een hond zijn kop daarin om even af te koelen. Het was spelen, dollen, af en toe een grom maar nooit vechten of ruzie. McK vond werkelijk alles goed en de gasten gedroegen zich keurig. Ze vonden het duidelijk erg leuk. Ook wij mensen vermaakten ons prima. In het begin waren mijn vrienden nog wat nerveus: kunnen ze niet dit kapot maken of dat maar steeds stelden wij ze gerust: er kan hier niets kapot. Grote hilariteit toen Bonnie, een grote jonge duitse herder teef probeerde in de bench van McK te kruipen. Alleen haar kop paste er in. Er gingen wat honden naar huis en langzaam kwam er rust over de overgebleven honden. Het spelen werd slomer, sommige lagen zelfs te slapen, alleen McK bleef op haar post. Ze bleef de ronde doen. Alsof ze tot de allerlaatste minuut hiervan wilde genieten. Een partijtje om nog eens te doen.

Den Haag, 3-5-11