De cactus onder de honden

Toen we eenmaal hadden besloten om een terrier te nemen zijn we van verschillende kanten gewaarschuwd: eigenwijs, niet al te vriendelijk, moeilijk op te voeden, vechten…..

Eigenwijs                        ja

Niet al te vriendelijk         heel vriendelijk

Moeilijk op te voeden      ja ja ja

Vechten                          nee

Driftig                             ja

Maar het is gewoon de cactus onder de honden. Het stekelvarken zo gezegd.

De dierenarts zei: “je moet wel bedenken dat het een terrier is en die moet je goed laten weten wie de baas is”. Dit omdat McK zich niet zomaar in haar halsslagader wilde laten prikken. Het is grappig als je bedenkt dat we dat wel allemaal heel natuurlijk vinden van katten. Als die bij de dierenarts op tafel staat te blazen en zijn klauwen uitslaat zal niemand zeggen: pas maar op dat hij niet vals wordt. Nou, ik ben er niet zo bang voor dat McK vals wordt. Ik vind het  wel dapper als ze hevig protesteert als ik haar op pak om haar de kamer uit te zetten omdat ze niet wil stoppen met blaffen. Dan grauwt en gromt ze en “bijt” in mijn handen, maar ik heb nooit een krasje of een schrammetje. Ja, en als je
iets met haar doet wat ze echt niet wil (bv met trimmen) dan kan ze echt boos worden. Je kunt er dan hard tegen in gaan of je kunt haar heel zachtjes en geruststellend toespreken en kijk, dan verandert dat stekelige hondje op slag. “Oh, wil je even aan mijn kop plukken, zeg dat dan. Doe maar. Doe ook mijn staart maar even…”

Wij kwamen (heel lang geleden) eens bij een oude cactuskweker. Helemaal idolaat van zijn cactussen. Hij stond ze zelfs te aaien. “Doet dat geen pijn?” vroeg ik. “Welnee, als je maar de goede kant op aait” zei hij. En zo is het maar net.

Den Haag, 3-9-10