McKiffy uit logeren

Gisteren was het dan zover:
McK ging voor een nachtje (de eerste keer) uit logeren. Dat ging  gebeuren bij S. waar ze al vaker een middag en/of een hele dag was geweest maar nu kwam daar een slaappartij bij. Bij S. zijn veel honden; eigen honden en gasthonden. Het loopt allemaal door elkaar, speelt met elkaar en de oudere honden zorgen ervoor dat het niet uit de hand loopt. Orde moet er zijn. Als we in de buurt van het huis van S. komen zie je aan McK dat dat leuk is. Normaal loopt ze vlak achter me of naast me – haar neus komt nooit voor mijn knie – maar als we in de straat van S. komen dan loopt ze voorop. Oortjes wat naar voren, staartje omhoog, af
en toe een kwispel, kortom een hond die weet dat hij naar een feestje gaat. Als de deur open gaat stormt ze de trap op om zich in het hondengewoel te storten: “hallo, hier ben ik weer, wat gaan we voor leuks doen???” Er wordt wat geblaft en er zijn wat terechtwijzingen van de oudere honden “kleuters, iets rustiger graag”, maar daar trekt ze zich weinig van aan. Ze is zeker niet brutaal maar ook niet angstig. Ze kent haar plaats.

Met een gerust hart ga ik
weg.

Vanmorgen om tien uur heb ik
haar opgehaald. Ze komt me even begroeten: “Hoi, ben je daar weer, ik moet dit nog even afspelen…” en ze gaat weer verder met haar spel. Nu kan ik twee dingen doen:
A: heel jaloers worden omdat McK het bij iemand anders kennelijk zo leuk heeft
of B: blij zijn dat mijn hond zo’n leuke logeerpartij heeft gehad. Ik kies voor B.

Als we naar huis gaan loopt ze nogal tam achter me aan. Thuisgekomen maak ik even een praatje met een buurvrouw en in plaats van zich er mee te bemoeien stort McK op de grond en slaapt….

Volgens mij heeft McK afgelopen nacht echt een pyamafeestje gehad!

Den Haag, 3-9-10

McKiffy op vakantie

McK is op vakantie. In Limburg. Ze heeft 2 man personeel bij zich. Haar luxe bench is achterin de auto gehesen en ze heeft tassen met voer en speelgoed bij zich. Ook Maria mocht mee zodat zij met McK kan gaan wandelen en voor haar eten kan zorgen. Paul chauffeert en sjouwt. Vandaag is McK een weiland met koeien in gegaan. Een stuk of 12 koeien stonden er. Ze stonden er al wat langer, dat was te zien aan de koeienvlaaien. En daar kreeg McK toch ineens zo’n trek in. Dus ze liep onder het prikkeldraad door (voordeel als je zo’n klein hondje bent) en liep bedachtzaam naar de koeien. Die keken haar nieuwsgierig
aan en gingen toen weer verder met grazen. McK werd er helemaal opgetogen van. “Zeg koe, mag ik een hapje van die heerlijke berg daar?” “Je gaat je gang maar” loeide de koe. ”Zeg koe, zou ik er ook even in mogen rollen?” “Je gaat je gang maar” loeide de koe.                            Nou, dat deed McK met overgave. Eerst even haar kop lekker door de berg. Toen nog eens de hele linker kant genomen. Vakkundig gekeerd en de rechterkant. Ondertussen stond Paul te gillen met boze stem: “McK kom hier, gvd kom hier.” Maar McK haar oortjes, die kleine snoezige driehoekige lapjes bont op haar kop die Maria vlak voor de wandeling nog zo zorgzaam had gekamd en geborsteld en een beetje bijgetrimd, zaten
vol met koeienstront dus ze kon Paul absoluut niet horen. Integendeel, ze duwde haar kop nog eens extra diep in de heerlijkheid terwijl ze er kieskeurig hapjes van nam.                                                                       Paul en Maria liepen door en McK huppelde onbekommerd met ze mee maar dan in het weiland. Zonder moeilijkheden liep ze daar weer onder het prikkeldraad door en stapte de weg weer op. Erg tevreden over deze actie. Maria pakje een bos gras en veegde het ergste er van af. En nog eens en nog eens. “Overdreven gedoe” vond McK.                                    Thuis werd ze gewassen en weer drooggewreven. “Hmmm, heerlijk al dat
personeel” en ze viel prompt in slaap.

Den Haag, 29-6-10

Op bezoek bij de honden uit de tuin

De tuin is tijdelijk gesloten omdat er gras is gezaaid en dat moet natuurlijk even rustig kunnen groeien. Daarom werden we uitgenodigd bij S. op de koffie. We zijn McK en ik. Er waren nogal wat honden. Drie grote van haar zelf, dan gasten Lola, Rose en Bambie. Bambie is een Beagle die een vervelende start heeft gehad bij mensen die haar niet voldoende beweging gaven en is nu samen met Lola en Rose een paar dagen
van de week bij S. die een heel groot hondenhart heeft. Ik was benieuwd hoe het zou gaan. Die kleine McK met al die grote honden die ze wel van de tuin kent maar verder niet. En het ging heel goed. McK deed even haar act: “hoi, kwam toevallig even langs, gggrrrappig….” Ze stelt
zich dan wat verlegen op en dat werkt altijd. De grote honden stoven op haar af en ze werd vrolijk begroet. Bambie liet haar het huis even zien en in een mum van tijd waren die twee door de kamer aan het vliegen en ravotten. Als ze te brutaal werden greep één van de oudere honden in: “dimmen jullie!” Na een uurtje gingen we weer
naar huis. McK was uitgeteld en weer een enorm leuke ervaring rijker.

Den Haag, 3-5-10

Overpeinzingen

Ik ben een kleine hond. Toen ik Paul ontmoette was ik acht weken oud, ik woog 1.4 kilo en had nog pluishaartjes. Vanaf het moment dat Paul in
het huis waar ik toen woonde binnenkwam, wist ik het: bij hem ga ik wonen. Hij leek een beetje op een teddybeer, lekker warm en zacht. Hij had hele grote handen. Ik paste makkelijk op één hand en ik voelde dat ik hem helemaal zou kunnen vormen tot hij mijn ideale baas zou zijn. Paul wilde mij wel hebben en ik Paul.                                                                   Ik ging met ze mee in de auto en was een beetje nerveus, maar die bromstem van Paul stelde me toen al gerust. Ik woon natuurlijk niet
alleen met Paul. Maria woont ook in het huis. Zij zorgt ervoor dat ik
geborsteld word en dat mijn benches schoon zijn. Als ik ’s nachts moet plassen piep ik gewoon even en dan komt ze meteen haar bed uit en zet me in de tuin. Paul heeft tenslotte zijn slaap nodig, die kan ik daar niet mee lastig vallen. Ze kookt voor me, voor Paul trouwens ook. Ze is behalve huishoudster ook een soort gouvernante voor mij.
Een paar keer per dag moet ik met haar oefenen. En met Maria in huis hoef je ook geen hondenuitlaatservice te nemen. Kan zij ook mooi doen. Ze is wel aardig hoor maar Paul is mijn hero. Als ik hem ’s avonds hoor thuis komen begin ik helemaal te gloeien. Ik ben dol van Paul.Van Maria mag ik niet op de bank, van Paul wel. Maria is streng. Als ik tegen haar op ga staan om op schoot genomen te worden, negeert ze me gewoon. Als ik dat bij Paul doe begrijpt hij me en zet me op schoot. Als ik begin te blaffen (nou ja, blaffen kun je het nog niet noemen) zet Maria me op de gang. ZONDER IETS TE ZEGGEN. Paul zal zoiets nooit doen. Die begint dan juist aardig tegen me te praten “waarom moet je zo blaffen Kees?” Maria sluit me twee keer per dag op in mijn bench. Paul doet dat nooit. Niet dat ik het erg vind hoor, van die bench, want dan kan ik meteen even een tuk doen, maar het zegt wel iets.                                                           Nu heb ik gehoord dat Paul 60 wordt. Wat dat precies betekent weet ik niet maar het moet iets geweldigs zijn.
Anders zou Paul het nooit doen.

w.g. Kees McKiffy

Den Haag, 23-11-2009

Spelletjes

McK is een hondje van heel kleine spelletjes. Als zij met een andere kleine hond speelt doet ze een soort tikkertje. Ze slaat dan met een pootje, pats, op zijn kop. Tik, jij bent hem. Dan het liefst samen even rennen, weer even tikken, even gezichten tegen elkaar en weer rennen. Met een grote hond speelt ze wilder: lekker rondjes rennen, elkaar achterna zitten, ontwijken, beetje bijten, maar met een klein hondje:
tik, jij bent ‘em.                                                                                             Als wij samen in de gang spelen is het ook een klein spelletje: McK heeft een heel klein piepvarkentje in haar bek en ik tik een tennisbal heel zachtjes naar haar toe. Ze komt dan richting tennisbal, op drie poten met haar rechterpoot opgeheven en als ze er vlak bij is: tik, jij bent ‘em. Ik geef weer een tikje tegen de tennisbal, maak wat Japanse geluidjes en daar komt ze weer, rechterpoot weer in de aanslag: tik, jij bent ‘em.

Den Haag, 23-3-11

Teatime

McK is dol op koffie en thee.
Hoe ik weet dat ze daar dol op is? Als er koffie wordt gezet is ze er als de
kippen bij. Ze woont hier nu 10 maanden, heeft van ons nog nooit één slokje koffie gehad maar ze blijft hopen. Hmmmm, wat ruikt dat zalig!Maar thee krijgt ze wel. Ik zet rooibosthee voor haar. Ik gaf dat al aan de planten, en die zien er fantastisch uit, en nu drinkt McK het ook. Ze is er gek op. Maar het grootste voordeel is dat ze dan lekker drinkt en dat moeten we hebben.                                                                                   Zo spoelen we langzaam maar zeker de blaasontsteking weg.

Den Haag 6-9-2010

Verborgen camera

Wie met vakantie is moet wandelen. En wie gaat wandelen zorgt elke dag voor een nieuw parcours. Zo ook wij vandaag. Epen. Prachtig gebied langs de Geul met schitterende vergezichten, grazige weiden met koeien, waar je soms zo doorheen moet lopen en regelmatig stroompjes om je hete poten af te koelen of je kop even onder te dompelen.                     We waren naar boven geklauterd en daar moesten we een beslissing nemen: links of rechts. Rechts leek een braaf pad en links iets minder braaf. Dus links. Stukje rechtdoor, bochtje naar links (alsmaar klimmend) en daar was het: een schitterend uitzicht: Glooiende weidevelden naar beneden. PRACHTIG! Ook McK werd er helemaal opgewonden van. Zo opgewonden dat zij zich pardoes met haar kop de grond inboorde en toen pas zagen we het. De prachtige velden waren net gegierd (je weet wel, zo’n stinkende smurrie uit zo’n grote kar). Beneden had de wind
ons dat niet verteld maar eenmaal boven wel. Wat een lucht. McK was helemaal door dolle. Heerlijk met haar kop door de gier, met haar schouders ,happen in de gier, lekker zeg!
Ik liep op van die fijne, luchtige (gaten aan de voorkant) lichte Croqs, je
weet wel, die lelijke maar o zo lekker lopende klompjes. Ik dacht nog even wat is dat gras nat maar dat bleek ook GIER te zijn, het kwam tussen mijn tenen omhoog. Het was de bedoeling geweest dat we naar een restaurant zouden lopen ergens midden in het bos en dan als beloning daar een culinaire lunch zouden genieten. McK en ik wilden wel maar Paul was heel flauw: “ik ga zo niet met jullie naar een restaurant. Trouwens, we zouden niet eens binnenkomen.” De verrader.                 We hebben stinkend onze wandeling afgemaakt en zijn naar huis gereden. Alle ramen wijd open. Thuis gekomen heeft Paul de tuinslang op McK gezet en ik ben met een smoes naar boven gerend, sorry McK, en heb daar zelf mijn achterpoten gewassen. Ik had tenslotte niet met mijn kop in de gier gehangen, alleen met mijn voeten.                              Die boer van dat veld moet zich dagelijks een breuk lachen om al die mensen die de meest idiote danspasjes uitvoeren om maar te voorkomen dat ze tot hun enkels in die prut zakken.                                                   Er staat vast een camera.

Trimmiddag

Trimmiddag 7 maart 2010

 

Als je net een Lakeland hebt kun je in het begin wel wat hulp gebruiken bij de verzorging van de vacht. Wij hebben de taken verdeeld in ons gezin: ik doe de dagelijkse verzorging van McK (eten, wandelen, opvoeden enz.)  en Paul zou de trimcursus gaan doen.                          Na de algemene ledenvergadering werden tafels en stoelen aan de kant gezet en kwamen de trimtafels te voorschijn. Ja, hoe gaat zoiets nou? Wij hadden begrepen dat we niet voor deze dag mochten trimmen, maar deze middag werd me duidelijk dat je altijd mag trimmen, al doe je het elke dag. Jan S. kwam naar onze tafel toe waarschijnlijk met het doel Paul te laten zien hoe hij dat karweitje het beste kon aanpakken. Maar McK ging zo vreselijk te keer dat het er mee eindigde dat Jan zowat de hele hond plukte. Paul had twee handen nodig om McK vast te houden. Vanaf deze plaats: Jan, je bent een held om dat grommende, bijtende en gillende monster van ons te plukken. En onze McK heeft wat trimtraining nodig hebben we gezien.                                                                         Terwijl Jan en Paul met McK aan het stoeien waren heb ik rondgelopen om de kunst af te kijken. De meeste honden laten rustig aan zich plukken en kammen en worden er zo te zien niet warm of koud van. De “professionals” liepen van tafel naar tafel om hier en daar aanwijzingen te geven en deden dingen voor. Toen McK’s lijfje en poten klaar waren kwam net Margot Pallas langs en die heeft toen het hoofd onder
handen genomen. En wat gebeurde er: McK liet Margot rustig haar oren, snuit en hals plukken: “doe maar Margot, jij begrijpt mij tenminste”. Niks grommen, gillen of bijten.                                                                              Of ze was moe gestreden of ze herinnerde zich nog de “bankschroefjes” van Margot van de eerste keer. Als Margot een oor vastpakt begrijpt zo’n hond ook wel: “je kunt op je kop gaan staan maar Margot houdt dat oor vast. Laat het dan maar gebeuren”.                                                            Al met al was het een zeer leerzame dag maar ook zeer gezellige dag

 

Wandelen in Zuid Limburg

Wandelen in zuid limburg                                                        1-7-11

Wandelen in zuid-limburg is heerlijk zonder hond maar met
hond is het FEEST. Het is jammer dat honden veel aan de riem moeten maar McK stoort zich daar niet aan en zegt: “heus, als het gevaarlijk wordt kom ik bij jullie. Als ik een wolf tegenkom of zo…” dus geheel gerustgesteld laten wij McK dan los. Ze barst van  levensvreugde en
rent als een dolle om ons heen, ver vooruit, de hele weg weer terug enz. Als ze echt aan de riem moet omdat we bij een weg komen
roepen we: “McK, wacht!”

McK kan daar niet ineens gehoor aan geven en moet nog even iets afsnuffelen, nog even een bosje in, dus dan roepen we nog eens. En ja
hoor, ze blijft staan. Wij houden er rekening mee dat ze niet één, twee, drie kan luisteren en roepen dus gewoon iets eerder. Als we door een koeienveld moeten houden we haar wel aangelijnd, want ze gaat om de koeien heen dansen: “tikkertje?” en dat mag niet. Sommige koeien kauwen lekker door, maar anderen worden onrustig. Ik hoopte steeds dat een koe eens een brul geeft, zo van LLLOOEEIIII, dan zou ze het wel laten en zouden we haar daar ook los kunnen laten. Maar dat gaan we de volgende keer oefenen. Wat ze ook heel spannend vindt zijn honden aan de lijn. In Den Haag komt ze natuurlijk wel elke dag honden tegen waar ze mee kan spelen maar dat is hier niet. Hier worden honden aan de lijn gehouden, ook waar het niet hoeft. Dus daar is het ook leuk om heen
dansen. “hi, ha, hondje, wil je met me spelen”. Soms wordt zo’n hond helemaal dol en keft als een gek en dat vindt ze pas echt leuk.              De mensen kijken over het algemeen wat zuinig naar McK. Zo’n
kleine spring-in-het-veld. Wij stellen ze dan gerust: “ze doet echt niets, ze
wil alleen maar spelen.” En pas dan durven ze hun veel te dikke rotweiler los te laten. Die gaat dan wat getergd achter McK aan en iedere keer dat hij denkt daar een hap in te kunnen nemen slaat McK een haak en hapt de rotweiler in het niets. Ik kan dan nauwelijks op de been blijven van het lachen en Paul snapt niet helemaal wat ik daar nou zo leuk aan vind maar moet ook wel een beetje lachen. Heel raar, tot een warm kontakt met de eigenaars van de “rotweilers” komt het nooit.                           Soms kom je een gelijkgestemde ziel tegen die z’n hond gewoon los laat lopen en waar ze echt mee kan spelen. Ik kan daar uren naar kijken. McK speelt een beetje als een kat. In volle vaart op de andere hond afrennen en dan i.p.v. een botsing ineens hoog in de lucht springen, in de lucht een draai maken en weer weg hollen enz. enz. De andere hond is dan een
beetje afgebluft want die zag het gevaar op zich afkomen en waar is het nou. In de lucht dus. Maar een beetje in elkaar bijten en snuiten tegen elkaar wrijven en schouder aan schouder hollen is ook leuk. Vooral als het eenzelfde formaat is. Met grote honden speelt ze heel anders. Daar maakt ze gebruik van haar wendbaarheid maar soms gokt ze mis en dan dendert zo’n hond als een paard over haar heen. Dat vind ik altijd het moment om weer verder te lopen want ze is per slot van rekening maar 6 kilo en dat is zo in de grond gestampt.

McKiffy als huishoudster

McKiffy als huishoudster – 27 oktober 2009

Vandaag is McKiffy hier 1 week en 5 dagen.

Zo’n puppyhondje geeft een heel nieuwe dimensie aan de
dingen. Tot nu toe haalde ik de was uit de machine, deed die meteen in de
droger en dat was dat. Nu doen we het samen. Ik haal een natte handdoek eruit,
McK keurt hem goed (gewassen) en ik doe hem in de droger. Oh, hoor ik nu een
heleboel mensen zeggen: dat is helemaal fout, want nu moet je dat haar hele
leven blijven doen. Welnee joh, jij wil toch ook geen stepje meer en toen je
vijf was was je er niet vanaf te slaan. Op een gegeven moment krijgt zo’n hond
ook zijn eigen leven, waar jij nog wel in thuis hoort maar waar hij zo zijn
eigen prioriteiten gaat stellen. (de tuin katvrij houden, behalve zijn
favoriete buurpoes, voor het raam liggen om alles en iedereen af te loeren
enz.).

Voorlopig moet ik haar de hele dag ongemerkt entertainen
zodat zij niet aan alle snoeren gaat knagen, geen gestucte muur gaat uithollen
of het antieke tafeltjes gaat snoeien. I.p.v. de hele dag NEE  te roepen doe ik samen dingen met haar. Alles
waarbij ik denk: hee, dat is handig voor later, wordt geprezen. Knappe hond,
knappe McK. Hooeeehhh, wat is tie knap. En dat moet de beloning maar zijn want
McK is veel te klein om de hele dag te belonen met snoepjes. Het snoepje (heel
klein stukje hard bruin brood) krijgt ze alleen als op een commando iets doet.
Ze is aan het spelen, ik fluit, ze komt aanrennen, vervolgens zeg ik ZIT, ze
stort zich op haar billen en ja, dat wordt beloond met zo’n “boterham”. En
apporteren. Dit doet ze van nature: ik gooi Flosje weg en zeg meteen: pak
Flosje, McK haalt hem op, smijt hem voor mij op de grond en krijgt een stukje
brood.

Vorige week was komen op de fluit, deze week is daar het
commando zit dus bijgekomen.

Wat ik ook de hele dag doe is haar speeltjes benoemen. Als
ik haar iets aanbied zeg ik daar de naam bij. Bevert, Kip, Knor, Flosje, Halter,
Lapje, enz. Als ik iets weggooi laat ik het zien en zeg: pak Bevert, of pak
Flosje. Dit doe ik een paar keer per dag in de hoop dat ik dadelijk in mijn
stoel kan brullen: McKiffy: pak Flosje en gooi hem in de doos. Dus dat ze haar
eigen speelgoed ’s avonds opruimt bedoel ik. Nou ja, daar begint ze dan mee,
het einddoel is natuurlijk dat McK het huishouden gaat doen.

Hoeoeoehhhh, knappe McKiffy.